Maandelijks archief: februari 2012

PP77

De expositie van Paul Panhuysen is van 28 januari tot en met 18 maart te zien in de projectzaal van Museum De Pont in Tilburg. PP77 is de naam van activiteiten rond het werk van de 77-jarige kunstenaar.

Paul Panhuysen is kunstenaar en initiatiefnemer van het Apollohuis in Eindhoven, een experimentele ruimte welke uitgroeide tot een internationaal platform voor kunstenaars.

Het samengaan van verschillende kunstvormen is kenmerkend voor zijn kunst. De projectzaal legt de nadruk op het tweedimensionale werk van Paul. Hij benadert beeld en geluid als twee gelijkwaardige en aan elkaar gerelateerde grootheden.

De werken in de projectzaal zijn magische vierkanten, sudoku’s en de reeks van Fibonacci. Getallen spelen een belangrijke rol in de werken. De getallen van deze rekenkundige reeksen zijn door hem vertaald in vormen, kleuren en klanken.

Het werk wat mij meteen inspireerde, mede door het enorme formaat, was “Eight Double Sudokus”.

 

"Eight Double Sudokus", Paul Panhuysen (2010)

 

Deze werken hangen ook in de centrale plaats van de projectzaal. Deze acht werken bestaan uit een lijnenspel van kleurige balkjes en cirkelbogen. Het sprak mij aan door de achterliggende gedachte van de sudoku, wat mij deed denken aan een trend die ik vorig jaar bestudeerd heb: “nostalgie” en “knus en kneuterig”, één van dé jongerentrends van 2012. Het afgelopen jaar zaten we massaal op Wordfeud en bracht spellenfabrikant Jumbo opnieuw alle bekende gezinsspellen op de markt, maar dan voor de iPad. Ook het populaire puzzelspel sudoku is een voorbeeld van deze kneuterigheid.

“De “Eight Double Sudokus” zijn gebaseerd op sudoku, met het getal negen als terugkerende eenheid. Ieder werk is opgebouwd uit drie maal drie bladen van 90 x 90 centimeter. Deze zijn elk onderverdeeld in drie maal drie vakjes, 81 in totaal. Voor de invulling van deze structuur heeft Paul gebruik gemaakt van negen verschillende vormen (de acht segmenten van een vierkant met afgeronde hoeken) en negen verschillende kleuren.”

 

"Eight Double Sudokus"

 

“Op basis van de sudoku is ook de klank benaderd. Bij een aantal van de prints is muziek te horen, die op de sudoku’s gebaseerd is. De muziek is opgebouwd uit verschillende pianofragmenten, die volgens de getallenreeksen van de twee sudoku’s zijn gemist en achter elkaar gezet.”

Advertenties

Puur De Pont

Dinsdag 28 februari. Gewapend met een notitieblok en een fototoestel vertrok ik naar Museum De Pont in Tilburg, een museum voor hedendaagse kunst.

Het museum is gehuisvest in een voormalige wolspinnerij. De verschillende expositieruimtes waren erg ruim, wat erg fijn was bij ‘schreeuwerige’ en ‘drukke’ kunstwerken. Het viel me op dat het gebruik van licht in de ruimtes ook erg aangenaam was. Het licht verschilde per ruimte, van scherp tot gedempt licht, wat precies afgestemd was op de kunstwerken.

Het bezoek aan de Pont was inspirerend, maar vooral ook gewoon erg leuk. Het leuke aan kunst vind ik dat achteraf vaak blijkt dat het werk iets anders voorstelt of er wat anders mee bedoeld wordt, dan je in eerste instantie denkt. Ik heb drie kunstwerken uitgekozen die mij het meeste aanspraken.

Het eerste kunstwerk, was ook meteen het eerste werk dat ik in het museum zag: “Homeless Cat” van David Claerbout. Dit is een single channel interactieve video in kleur, zonder geluid. Deze video toont een kat die leeft in een wereld die afgesloten is van mij, de kijker. Het verstrijken van de tijd lijkt het centrale onderwerp in het werk. Het kunstwerk spreekt mij aan omdat er een illusie van interactie is tussen de kat en mij. Het lijkt alsof de kat mijn aanwezigheid voelt, maar hier niet constant op reageert. De video is aan de ene kant treurig, door de eenzaamheid van de kat, maar toch ook rustig en sereen. Afgelopen jaar leek het een trend om zwarte katten te gebruiken in de kunst.

 

"Homeless Cat", David Claerbout (2011)

 

Het tweede kunstwerk, “Vertigo”, is een roestvrij stalen werk van Anish Kapoor. Vertigo is vernoemd naar de thriller van Albert Hitchcock uit 1958, waarin de duizelingen van de hoofdrolspeler worden gevisualiseerd in de bewegingen van de camera.

Dit kunstwerk is meer dan twee meter hoog en ongeveer vijf meter breed. Als je op dit kunstwerk afloopt, wordt je in de spiegel ondersteboven afgebeeld. Hoe dichter je bij het werk komt, hoe meer het inzoomt op het (ondersteboven) beeld van je lichaam. Totdat je op ongeveer een meter van het werk staat, wordt je spiegelbeeld ineens normaal. Ik ben een paar keer heen en weer gelopen voor het object en ik werd er duizelig en gedesoriënteerd van. Dit bleek ook de bedoeling toen ik de beschrijving van het werk las: “Anish Kapoor beschouwt het kunstwerk als een medium dat de waarneming van de kijker activeert en zo zintuiglijke en andere ervaringen oproept. Kapoor creëert situaties, waarin het vertrouwen in de eigen visuele waarneming even wankelt. Vanzelfsprekende kijkpatronen vallen weg en in die “leegte” ontstaat ruimte voor nieuwe ervaringen. Een bepaald soort angst, een gevoel van duizeligheid, van vallen of naar binnen worden getrokken heeft Kapoor naar eigen zeggen altijd in de ban gehouden. Het is een gevoel van duizeling en desoriëntatie die ook ten grondslag ligt aan zijn nieuwe werk Vertigo. De leegte die je dreigt op te slokken, ligt nu echter niet binnen de begrenzing van het kunstwerk, maar in de ruimte ervóór. Door de afmetingen van het licht gebogen, spiegelende vlak wordt de kijker geheel omsloten door een ruimte die zijn stabiliteit heeft verloren. Het eigen spiegelbeeld wordt enkele malen meer dan levensgroot weerkaatst, maar om de kijker heen kantelt de omgeving en krommen de wanden zich, terwijl bezoekers iets verderop in de zaal ondersteboven worden gereflecteerd.”

 

"Vertigo", Anish Kapoor (2008)

 

Het derde kunstwerk vond ik het mooiste kunstwerk. “Night Sky: Saturn North from Earth” van Angela Bulloch. Deze veranderende LED installatie in een zwart frame sprak mij meteen aan. Het deed me denken aan een serie foto’s gebaseerd op dromen van Jaime Martinez.

De veranderende lichtjes werkten hypnotiserend en onontkoombaar en je wordt er erg rustig van.

"Night Sky: Saturn North from Earth", Angela Bulloch (2010)

Welcome world!

Hallo iedereen en welkom op mijn blog!

Ik ben Kelly Remmers, 22 jaar en ik kom uit Oisterwijk, dichtbij Tilburg. Ik studeer aan de Fontys Academy for Creative Industries. Ik volg hier de opleiding Communicatie – International Event, Music & Entertainment Studies, die precies bij me past. Zelf ben ik ook erg creatief, nieuwsgierig en altijd op zoek naar inspiratie.

Afgelopen zes maanden liep ik stage bij full service organisatiebureau The Event Agency, waar ik vooral grafische werkzaamheden verrichtte.

Op dit moment volg ik de minor Trendwatching. Ik wil observeren en analyseren welke veranderingen er gaande zijn in de wereld.

Ik hoop dat mijn blog een inspiratie kan zijn voor anderen.

Veel kijk- en leesplezier!

Kelly